Van kennen naar kunnen
We kennen inmiddels alles, maar dat betekent nog niet dat we alles ook goed genoeg kunnen. We zijn nu een nieuwe fase ingegaan. Minder nieuwe dingen leren, meer herhalen. Handelingen moeten routine worden. Apparatuur moeten we nóg beter kunnen bedienen en aflezen. Veiligheidsprocedures zo vaak oefenen dat we straks midden in de nacht, moe en met flinke golven, niet meer hoeven na te denken over wat we moeten doen. En waar kunnen we dat beter doen dan op een plek die inmiddels een beetje als thuis voelt: Urk en het IJsselmeer.
Van deBox038 naar het IJsselmeer
Ons trainingsweekend begon overigens niet op het water, maar in deBox038 in Zwolle. Nog even een pittige training voordat we richting Urk vertrokken. Daar ging Braveheart via de trailerhelling het water in en stapte Peter bij ons aan boord. Hij nam nog eens stap voor stap de werking van de stuurautomaat en het navigeren op zee met ons door. Waarom doet de stuurautomaat wat hij doet? Hoe zet je een koers goed uit? Wat vertelt de apparatuur je precies?
Braveheart-familie
Na onze training op het water konden we Braveheart aanleggen op een prachtige plek die Jelle van Braveheart Marine voor ons had geregeld. En een oceaanroeiboot op een goed zichtbare plek in Urk trekt aandacht. Mensen kwamen kijken, maakten een praatje en stelden vragen over de boot en ons avontuur. Gelukkig had Trea een stapel prentenboeken Met oma over de oceaan meegenomen en de kade veranderde spontaan in een Grannies-boekwinkel. Er gingen heel wat boeken mee naar huis. Na een geslaagde boekverkoop, fristen we ons op en gingen naar de familiedag van Braveheart Marine. Alles was tot in de puntjes verzorgd voor medewerkers en hun families en dat wij daar gewoon tussen mochten staan, was echt hartverwarmend. Braveheart is inmiddels veel meer dan de naam op onze boot. We voelen ons welkom, gesteund en onderdeel van de Braveheart-familie.
Reportage 1Zwolle
De volgende ochtend kregen we bezoek van Niki van nieuwszender 1Zwolle. Zij maakt een serie videoreportages over de Grannies on Waves. Eerder kwam ze al filmen tijdens onze training bij deBox038 en nu mocht ze een stukje meevaren. Wij kunnen niet wachten op de eerste aflevering!
Thuiskomen
Nadat Niki ons had uitgezwaaid en nog wat laatste shots maakte met haar drone, was Braveheart weer van ons drieën en zetten we koers naar het IJsselmeer. De afgelopen maanden brachten we voor onze verplichte zee-uren veel tijd door op de Oostzee. Door de blessure van Ineke hebben we bovendien minder kunnen roeien dan we hadden gewild. Misschien voelde het daarom extra fijn om weer met z’n drieën vanaf Urk het IJsselmeer op te gaan. Urk is inmiddels een beetje onze thuisbasis geworden. We kennen er mensen, verschillende van onze sponsors zitten er en we worden er iedere keer weer hartelijk ontvangen. We kennen ‘ons’ IJsselmeer inmiddels op vele manieren: spiegelglad, vriendelijk kabbelend, maar ook met korte, steile golven waarop Braveheart flink heen en weer wordt gegooid. Het was ook op het IJsselmeer dat een flinke golf de blessure van Ineke veroorzaakte. Dit weekend was het IJsselmeer lief voor ons.
Op het lijntje varen
Kilometers maken was dit keer niet het doel. Een van de dingen waarop we ons bewust concentreerden, was navigeren op onze apparatuur. Op het IJsselmeer zie je van alles: de kust, boeien, windmolens en herkenningspunten. Ook op de Noordzee en de Oostzee zie je altijd ergens wel een streepje land, een boei of het licht van een vuurtoren. Op de Atlantische Oceaan is niets. Daarom oefenden we om niet op zicht te varen, maar onze koers en positie op de apparatuur uit te zetten en nauwkeurig te volgen. Peter had 2 opdrachten voor ons: netjes met het rode driehoekje (onze boot) op het lijntje (de uitgezette koers) blijven varen en een vierkantje roeien. Voor beide opdrachten zijn we geslaagd!
Met en zonder zwaard
We roeiden een vierkantje mét en een vierkantje zónder zwaard, om te voelen wat het zwaard doet met de boot. Het zwaard is eigenlijk een plank, die onder de boot in het water steekt. Het geeft de boot meer grip op het water. Maanden geleden ontdekten we al eens hoe de boot zonder zwaard een speelbal van de wind kan worden, waarna we op het Zwartemeer in het ondiepe gedeelte terecht kwamen en vastliepen.
Para-anker en drogues
We oefenden het snel aantrekken van onze reddingsvesten en gingen daarna aan de slag met het para-anker: een soort grote parachute die we vanaf de boeg in het water uitzetten als we zulke harde tegenwind hebben dat we niet meer vooruit komen of dat veilig doorroeien niet meer mogelijk is. Het para-anker helpt de boeg richting de golven te houden en houdt Braveheart min of meer op dezelfde plek geankerd, zodat we zwaar weer veiliger kunnen uitzitten.
Ook oefenden we met de drogues, die juist achter de boot bevestigd moeten worden om haar voldoende af te remmen en onder controle te houden, als wind en golven ons hard vooruit blazen richting Antigua. Op de foto’s en filmpjes ziet het er perfect uit, maar eerlijk is eerlijk, het gaat niet altijd vanzelf. Trea trok zichzelf een rood hoofd en bijna een hernia om de drogue binnen te halen, terwijl ze zich met haar voeten afzette tegen de hut, maar ze kreeg er geen beweging in. Geen wonder … ze trok aan de verkeerde kant van het touw: niet het deel dat vastzat aan de drijvende drogue, maar het deel dat vastzat aan de achterkant van de boot. Dat is ervoor gemaakt om ervoor te zorgen dat het touw niet los komt. Daar kan geen Grannie-power tegenop…
Meten is weten
Op de oceaan kunnen we niet even ergens een stekker in het stopcontact steken. Onze zonnepanelen moeten voldoende energie leveren voor alle apparatuur, zoals navigatie, communicatie, watermaker en de stuurautomaat. Wij moeten voortdurend weten wat erin komt en wat eruit gaat. Dat betekent dat we de accu’s moeten kennen, checken, nog eens checken, doormeten en weten wanneer we ons energieverbruik moeten aanpassen.
Boekenwinkel op de kade
Aan het einde van de middag roeiden we de haven weer binnen. Het para-anker moest drogen en we spreidden het uit op de kade. Daarmee hadden we opnieuw bekijks. Wat is dat? Waar gebruiken jullie dat voor? Wat is dat voor boot? Gaan jullie écht de oceaan oversteken? Hoe lang duurt dat? We vertelden over ons avontuur en verkochten opnieuw veel exemplaren van Met oma over de oceaan.
Smaaktest
Na een heerlijke nacht in de hut van onze Braveheart begon de volgende ochtend met een ontbijtje. We zijn volop verschillende ontbijtjes en maaltijden aan het proeven. Dit keer was het blueberry oatmeal, chocolat chip pudding, mousse au chocolat en een ontbijtshake banaan. Binnenkort moeten we namelijk definitief onze voeding bestellen voor 60 dagen. We verbranden op de oceaan 5.000 calorieën per persoon per dag, dus hebben we een enorme voedselvoorraad nodig. Daarom zoeken we nog steeds één Official Food Partner die onze voedselvoorraad financieel, met producten of met een combinatie daarvan mogelijk wil maken.
Ben of ken jij het bedrijf dat drie Grannies van voldoende brandstof wil voorzien om 5.000 kilometer over de Atlantische Oceaan te roeien voor het Prinses Máxima Centrum? We horen heel graag van je.
Van denken naar doen
In tweeënhalf jaar tijd zijn we door alle fases van leren heen ge(g)roeid. We begonnen onbewust onbekwaam: we hadden geen idee hoeveel we nog niet wisten over oceaanroeien. Al snel werden we bewust onbekwaam: we wisten precies wat we allemaal nog níét konden. Inmiddels zijn we bewust bekwaam. We weten hoe de apparatuur werkt, hoe we moeten navigeren, wat we met het para-anker en de drogues moeten doen en welke veiligheidsprocedures we moeten volgen. Maar bij de meeste handelingen moeten we nog bewust nadenken. We blijven oefenen. Als we op 12 december starten willen we onbewust bekwaam zijn: niet meer nadenken óf we het kunnen, maar het kunnen zonder nadenken.
Wat als...?
Na het ontbijt roeiden we het IJsselmeer weer op en deden we hetzelfde als de dag ervoor. Navigeren. Apparatuur controleren. Stuurautomaat gebruiken. Veiligheidsprocedures oefenen. Accu’s checken. Touwen knopen en para-anker en drogues uitzetten. En steeds opnieuw scenario’s doornemen: wat doen we als…?
Vinkjes
Een paar maanden geleden konden we na een trainingsweekend een lijst afvinken met dingen die we voor het eerst hadden gedaan. Nu trainen we niet meer voor een vinkje, maar voor het versterken van ons zelfvertrouwen. La Gomera komt dichterbij, wij blijven oefenen!
Gelukkig hebben we de beelden nog
Agenda
Activiteiten en benefiet-evenementen, belangeloos georganiseerd door ondernemers, onze onvermoeibare crew of andere betrokkenen.
- 3 oktober: Yoga-dag bij Trefkoele+ in Dalfsen
- 7 november: Feestelijke uitzwaai-middag bij 't Kraantje in Zwartsluis
- 28 november: Grannies uitzwaaien op Schiphol
- 12 december: Start World's Toughest Row 2026
- Tussen 1 en 15 februari 2027: Finish Grannies op Antigua
- Tussen 1 en 15 februari 2027: Bekendmaking winnaar Grannies Loterij
Prentenboek
Er zijn al veel boeken geschreven over de World’s Toughest Row maar er was nog geen prentenboek. Wij lezen graag voor aan onze kleinkinderen, dus hebben wij dat zelf gemaakt: Met oma over de oceaan.
