Nog 20 uur te gaan
Na onze vorige roeitraining op de Oostzee kwamen we terug met een voldaan gevoel. We roeiden dag en nacht, werkten met onze nieuwe stuurautomaat, roeiden tussen enorme veerboten, zagen dolfijnen en roeiden voor het eerst in het donker met onze lifejackets aan door flinke golven. Bij thuiskomst rekenden we uit: nog twintig zee-uren te gaan. Die zouden we in de weken daarna wel even maken. Dachten we.
Slapeloze nachten
Ineke liep tijdens een training een blessure op aan haar hand. Wat eerst iets kleins leek, bleek toch serieuzer. Er kwam gips aan te passen, daarna een spalk en vooral rust. Heel veel rust. Wekenlang konden we niet met z’n drieën roeien. Dat kwam op z’n zachtst gezegd nogal ongelegen. We hadden verwacht onze verplichte uren en skills makkelijk te kunnen halen. In plaats daarvan schoof onze planning steeds verder op. Dat bezorgde ons slapeloze nachten. Herstelt haar hand op tijd? Kunnen we die laatste uren nog maken? En af en toe kwam ook die ene vraag die je na tweeënhalf jaar keihard werken helemaal niet wilt stellen: wat als…?
Slapen voor de slagboom
Gelukkig ging het herstel de goede kant op. En toen het weerbericht voor de Oostzee er goed uitzag, was het besluit snel genomen. Braveheart op de trailer. Op naar Lübeck-Travemünde. Direct na ons werk vertrokken we en midden in de nacht kwamen we aan bij de jachthaven. De slagboom was natuurlijk dicht. We parkeerden de auto en de Braveheart voor de slagboom en kropen aan boord om een paar uurtjes te slapen. De volgende ochtend stonden we als eerste bij de kraan.
Boot te water
Boot in de takels, het water in en gaan! In ons enthousiasme vergaten we echter één tamelijk essentieel onderdeel: het roer. Het roer van Braveheart steekt onder de boot uit. Daarom hangen we het erin wanneer de boot nog in de kraan hangt of op de helling staat. Eenmaal in het water kun je er vanaf de boot niet meer bij. En Braveheart dobberde al in het water. De vorige keer was Trea de pineut. Dit keer wierp Carla zich op. Het water in, onder de achterkant van de boot, roer erin en klaar. Gewoon een belangrijke skill om (nog een keer) af te vinken!
Toeschouwers
Waar we ook komen met Braveheart, we hebben bekijks. Een oceaanroeiboot zie je nu eenmaal niet iedere dag in een jachthaven. Zodra we aankomen met de boot op de trailer, komen er mensen kijken. Wat is dat voor boot? Waar gaan jullie mee naartoe? Echt de Atlantische Oceaan over? Er worden foto’s gemaakt en natuurlijk krijgen we heel veel vragen.
Nog niet eens zo lang geleden vonden we die belangstelling soms best lastig. Niet omdat we het niet leuk vonden, maar omdat we nog stonden te klooien. Want vóór Braveheart het water in of uit kan moet er veel gebeuren. Spanbanden los of vast, lijnen aanbrengen, de boot goed manoeuvreren bij de kraan of helling, riemen erin of eruit, roer erin of eruit (als je dat tenminste niet vergeet…).
Inmiddels merken we hoeveel we ook daarin hebben geleerd. We zijn steeds meer een geoliede machine. Ieder pakt vanzelf haar taak, we weten wat er moet gebeuren en ondertussen kletsen we al doende met nieuwsgierige omstanders. We zijn niet meer drie vrouwen die moeten nadenken of twijfelen over ieder touwtje en iedere handeling. De Braveheart is echt onze boot geworden en dat geeft vertrouwen.
Een cadeautje
Het was Carla’s verjaardag en deze roeitraining voelde als een cadeautje voor ons alle drie. De zon scheen, afgewisseld met wat lichte bewolking, het water was prachtig glad en vooral: we zaten weer met z’n drieën in Braveheart. Alleen dat voelde al fantastisch. We genoten van de zee en van het uitzicht en omdat het water zo rustig was, gunden we ons iets wat we normaal aan boord nauwelijks doen: samen eten. Tijdens de race roeien we in shifts. Als de één roeit, rust de ander en daardoor eet we alle drie meestal op ons eigen moment onze eigen gevriesdroogde maaltijd. Nu even niet. Trea ging uitgebreid kokkerellen, voor zover je daarvan kunt spreken als je een gevriesdroogde maaltijd in kokend water strooit. We aten samen en deden samen de afwas op een spiegelgladde Oostzee. Gewoon drie Grannies, een boot, een maaltijd en een hele grote zee.
Skills
Natuurlijk kwamen we niet alleen om van het uitzicht te genieten. We moesten ook nog een aantal verplichte skills oefenen. We oefenden dit keer onder andere met het para-anker en de drogues. ’s Nachts gingen we een paar uur voor anker om te rusten, want we wilden deze training vooral verstandig aanpakken. De hand van Ineke wordt steeds sterker, maar we wilden absoluut niets forceren. Carla en Trea roeiden daarom wat vaker en wat harder. Ineke nam vooral het navigeren en sturen voor haar rekening en eigenlijk was ook dát een goede oefening. Op de Atlantische Oceaan is de kans groot dat één van ons een keer een slechte dag heeft en om wat voor reden dan ook even niet op volle kracht kan meedraaien. Dan moet je dat als team opvangen en niet vasthouden aan hoe het volgens het schema is afgesproken, maar kijken naar wat er op dat moment nodig en mogelijk is.
Feestje!
Na 24,5 uur roeiden we de haven weer binnen en mochten we eindelijk dat vinkje zetten.
- Alle verplichte zee-uren: gehaald.
- Alle verplichte skills: gedaan.
We hebben onszelf getrakteerd op een heerlijke lunch. Niet met kokend water uit de jetboil en een maaltijd uit een zak, maar gewoon aan tafel. We hebben het gevierd!
Vertrouwen
Zijn we nu klaar? Nee… De to-dolijst richting 12 december lijkt eerder langer dan korter te worden. Sommige skills hebben we wel afgevinkt, maar willen we nog graag extra oefenen. En de blessure van Ineke is niet ineens vergeten. We bouwen zorgvuldig op en het blijft spannend, maar er is iets belangrijks veranderd: we slapen weer lekker en het vertrouwen is terug. We hebben het volste vertrouwen in Ineke’s herstel, in elkaar en in ons vermogen om onze plannen aan te passen als het anders loopt dan gedacht.
Gelukkig hebben we de beelden nog
Agenda
Activiteiten en benefiet-evenementen, belangeloos georganiseerd door ondernemers, onze onvermoeibare crew of andere betrokkenen.
- 18 september: Benefietavond bij Bistrobar het Gelag in Zwartsluis
- 3 oktober: Yoga-dag bij Trefkoele+ in Dalfsen
- 7 november: Feestelijke uitzwaai-middag bij 't Kraantje in Zwartsluis
- 28 november: Grannies uitzwaaien op Schiphol
- 12 december: Start World's Toughest Row 2026
- Tussen 1 en 15 februari 2027: Finish Grannies op Antigua
- Tussen 1 en 15 februari 2027: Bekendmaking winnaar Grannies Loterij
Prentenboek
Er zijn al veel boeken geschreven over de World’s Toughest Row maar er was nog geen prentenboek. Wij lezen graag voor aan onze kleinkinderen, dus hebben wij dat zelf gemaakt: Met oma over de oceaan.
