24 uur op zee
Onze oceaanroeiboot is gebouwd door Ocean Rowing Company van Mark Slats en met hem gingen wij op pad voor onze tweede roeitraining op zee. Het doel: 24 uur op de Noordzee en zoveel mogelijk leren. Want roeien kunnen we wel. We roeien gelijk en in een regelmatig tempo. Maar alles eromheen… dát is de echte uitdaging. Peter bracht ons met onze Braveheart naar Den Helder. Wij lagen al startklaar op de boothelling toen Mark arriveerde. Klokslag 15.00 uur gingen de lijnen los. Door het Marsdiep roeiden we richting Noordzee. Zonnetje erbij. Bescheiden golfjes. Zeehondjes die nieuwsgierig hun koppies boven het water staken alsof ze wilden checken wat voor vreemd ding daar voorbijkwam. Lange halen, snel thuis, zoals we in de sloeproeiwereld zeggen. Nou ja… thuis? Mark had Zeeland in gedachten! En daar hadden we dit keer zelf het vaarplan voor gemaakt.
Het Slats-tempo
We maakten direct kennis met het Slats-tempo. We roeiden met z’n drieën met om de beurt een half uurtje rust. Meer niet. In die 30 minuten moet je: eten, drinken, jezelf opfrissen, plassen (op een emmer…) en rusten. En dat allemaal in een heel klein hutje. Dat half uurtje was erg kort voor drie Grannies die dat nog niet op de automatische piloot doen. Toch begint er langzaamaan routine te ontstaan. Trea en Ineke delen een hut, waarin alles een steeds vastere plek krijgt, in kleine pakketjes verpakt en gelabeld. Carla heeft de hut, waarin ook alle apparatuur en de stuurautomaat zitten en daarin heeft ook alles een vaste plek en een labeltje. Dat geeft overzicht. Nu nog de routine, maar daar werken we aan.
Zeeziekte en zeevonk
Toen de avond viel stapten we over op het schema: 2 uur op, 2 uur af. De vorige keer was Ineke behoorlijk zeeziek geweest. Dankzij reispilletjes ging dat nu goed. Nu was Trea aan de beurt. Tijdens haar shift van 23.00 tot 01.00 uur vocht ze zich letterlijk door de misselijkheid heen. Na de shift gooide ze alles eruit wat erin zat. Reispilletje erin. Twee uur slapen. En daarna gewoon weer roeien. We ontdekken nu al dat de dat de zee iets van je vraagt. Soms behoorlijk veel. Maar dat je er ook iets voor terugkrijgt. Die nacht gaf de zee ons een cadeau dat we nooit meer vergeten: zeevonk. Piepkleine lichtgevende organismen in het water die oplichten door beweging. Bij iedere haal lichtte de zee blauwwit op. Druppels vielen als sterren van de riemen af. Magisch. Alsof de zee zei: “Ja, het is zwaar. Maar kijk eens hoe mooi.” De mooiste dingen krijg je zelden cadeau.
Rechtsomkeert
Het doel was Zeeland. Maar op zee bepaalt niet alleen de wind wat je doet. Het tij speelt ook een grote rol. Mark rekende uit dat we een bepaald punt niet op tijd zouden halen, waardoor de stroming volledig tegen ons zou draaien. Tegen wind én tij in roeien is energie verspillen of een dag langer onderweg. Straks op de oceaan hebben we geen keus, maar nu besloten we bij Noordwijkerhout rechtsomkeert te maken richting IJmuiden. De zon was net op en de zeehondjes waren ook weer wakker en we zagen om de haverklap een nieuwsgierig koppie boven het water uitsteken. Je zag ze denken: “Wat krijgen we nou??
Etherdiscipline
Rond 11.00 uur waren we bij IJmuiden. Voordat we via de sluis het binnenwater op mochten, moesten we communiceren via de scheepsradio. En dat was mooi, want etherdiscipline staat op ons lijstje van vaardigheden die we moeten leren. We hadden het netjes verwerkt in ons vaarplan. Bij IJmuiden moet je de Vessel Traffic Service (VTS) van het Noordzeekanaalgebied oproepen. De VTS begeleidt het scheepvaartverkeer, geeft informatie over drukte en bijzonderheden en zorgt ervoor dat grote zeevaart, beroepsvaart en recreatievaart veilig langs elkaar bewegen. Een soort verkeersleiding voor de scheepvaart. Aan Trea de eer om met de handheld VHF-radio de operator op te roepen. Wij hadden in ons vaarplan keurig uitgeschreven wat we moesten zeggen:
“Sector IJmuiden, Sector IJmuiden, dit is roeiboot Braveheart, roeiboot Braveheart.”
“Roeiboot Braveheart, zeg het maar.”
“Sector IJmuiden, wij komen uit het zuiden en willen graag door de sluis, zijn er bijzonderheden?”
Tot de vraag terugkwam:
“Roeiboot Braveheart, door welke sluis willen jullie?”
Euhhhh… “Mark… door welke sluis willen we?”
In ons vaarplan stond niet dat er maar liefst 5 sluizen zijn: Kleine Sluis, Zuidersluis, Middensluis, Zeesluis en Noordersluis. Wij mochten door de Kleine Sluis om daarna nog 4 uur te roeien naar de boothelling bij Spaarndam. En dat stuk viel tegen. We roeiden weer met z’n drieën met korte pauzes, het was bloedheet en met de haven in zicht duurt alles ineens veel langer. Eigenlijk hadden we het op zee beter naar onze zin. Maar we moesten door en aan alles komt een eind. Na 125 km en 24,5 uur roeien, waren we superblij dat we Carla’s dochter Laura zagen. Zij stond ons al op te wachten en de trailer lag al klaar op de boothelling. Samen manoeuvreerden we de Braveheart op de trailer en Laura reed ons veilig naar huis.
Het Grannies-tempo
Wat we leerden:
- navigeren met de stuurautomaat
- een vaarplan maken én aanpassen
- communiceren via de scheepsradio
- werken aan routine
Maar misschien nog wel het belangrijkste: wij moeten onze eigen race roeien. Mark roeit 27 à 28 slagen per minuut. Wij roeien in ons eigen Grannies-tempo. En we krijgen steeds meer vertrouwen dat alles wat we leren + óns tempo + óns schema ervoor zorgen dat we de race roeien die bij ons past. Zodat we in onze eigen flow, stevig en gelijkmatig, veilig de overkant van de oceaan bereiken.
