Op naar de Oostzee
Alle seinen, alle weerkaarten en alle apps stonden op groen en op donderdag 30 juli vertrokken we naar Lübeck-Travemünde. Peter reed met onze Braveheart op de trailer en vlak achter ons reed Renate Solo, met haar oceaanroeiboot Mare Fortuna. Renate doet dit jaar de World’s Toughest Row als soloroeister. Daar maken wij met z’n drieën een hele diepe buiging voor. De Grannies on Waves en Renate Solo zijn dit jaar alle Nederlandse deelnemers aan de World’s Toughest Row 2026.
Code rood
We kwamen nét te laat aan bij de haven van Lübeck-Travemünde, de slagboom was al dicht en de havenmeester naar huis. Onze boten moesten nog een nachtje op de trailer blijven. We zochten een mooi plekje net buiten de haven aan de rand van het bos en vonden een terrasje. We zaten nog maar net aan een kop koffie toen de hemel openbrak. Onweer, harde wind, stortregen en code rood. Toen we na de bui terugkwamen bij de boten, moesten we eerst de afgebroken takken eruit halen.
Grannie te water
Vrijdagochtend konden de boten te water, maar door de steile boothelling konden we het roer niet op de wal monteren. Dus moest iemand het water in. Trea bood zich aan. Toen de boot in het water lag, sprong Trea in het koude water om het roer onder de boot te bevestigen en dat was eigenlijk veel eenvoudiger dan we vooraf dachten. Weer een nieuwe vaardigheid erbij. Roer monteren in het water: check!
Nieuwe stuurautomaat
Toen we de haven en de drukke vaarroute voor héle grote veerboten achter ons hadden gelaten, besloten we onze nieuwe stuurautomaat in te schakelen en een koers in te stellen, maar de stuurautomaat had een ander idee. Hij besloot vooral heel enthousiast te zigzaggen. We waren op zee en hadden een probleem dat opgelost moest worden, dus gingen we aan de slag. Stuurautomaat uit, zorgvuldig de instellingen checken en weer aan. Het ging niet direct goed, maar toch lukte het de stuurautomaat weer aan het werk te zetten zoals wij dat wilden: rechttoe rechtaan op ons doel af.
Terug naar de haven
Hoe verder we de Oostzee op roeiden, hoe harder de wind waaide. Rond drie uur ’s nachts waren we, zonder dat het de bedoeling was, alweer dicht bij de kust én dichtbij de drukke vaarroute, waar ook midden in de nacht die hele grote boten af en aan varen. Dat voelde niet goed. Voor onze eigen veiligheid besloten we een veilige plek te zoeken om voor anker te gaan. We besloten daar de rest van de nacht door te brengen. Iedere keer als zo’n enorme ferry voorbij kwam, smeten de golven onze Braveheart flink heen en weer. Trea’s maag deinde mee met als gevolg de rest van de nacht kotsmisselijk boven de emmer hangen. Toen de zon opkwam, ging de misselijkheid snel voorbij en durfden we het aan om de haven in te roeien. Bij daglicht hadden we goed zicht op de in- en uitkomende ferry’s, vrachtschepen, plezierjachten en zeilboten. Na bijna 18 uur op het water, legden we aan om een nieuw plan te maken en zo snel mogelijk weer te vertrekken.
Een cadeautje
Terug naar de Oostzee. Het eerste stuk was nog wat hobbelig, maar nog geen paar uur later was de wereld om ons heen compleet veranderd. Geen wind meer en de Oostzee lag er spiegelglad bij. We zagen amper waar de zee ophield en de lucht begon. Een hele grote zeehond stak nieuwsgierig zijn kop boven het gladde water. Nog geen minuut later verscheen er naast onze boot iets wat we totaal niet hadden verwacht. Een dolfijn! En nog één. We stopten direct met roeien en gilden als drie pubermeisjes.
“Dolfijnen! Dolfijnen! Dolfijnen!”
De arme dieren schrokken zich waarschijnlijk een ongeluk en verdwenen snel weer onder water. We zagen ze in de verte nog een paar keer opduiken en toen waren ze weer weg. Wát een cadeautje!
Spannende nacht
De lucht trok dicht, de golven werden hoger, de wind draaide opnieuw en wij draaiden mee. Soms met de wind mee, soms er recht tegenin en we deden ons best de kracht van de golven te gebruiken. Toen de nacht viel werd het lastiger. We konden de golven niet meer zien, maar hoorden ze aankomen. Voor het eerst roeiden we ’s nachts met onze lifejackets aan. Onze Braveheart werd vanuit het donker flink heen en weer geslingerd. Het was spannend, maar ze deed precies waarvoor ze gebouwd is. Het was een spannende nacht, maar het gaf ons ook steeds meer vertrouwen in onszelf en in onze mooie boot.
Chips en bifi-worstjes
Rond drie uur ’s nachts voeren we opnieuw de haven binnen, na 38,5 aaneengesloten uren op zee. Missie geslaagd. We trakteerden onszelf op chips en bifiworstjes (onze favoriete snacks op zee) en proostten met onze waterflessen op drie prachtige dagen en nachten op de Oostzee en op alles wat we geleerd hadden. Ook de Oostzee gaf ons niet de tocht die we hadden gepland, maar ze gaf ons wel precies de tocht die we nodig hadden.
Gelukkig hebben we de beelden nog
Agenda
Activiteiten en benefiet-evenementen, belangeloos georganiseerd door ondernemers, onze onvermoeibare crew of andere betrokkenen.
- 15 augustus: Nikki's viert de zomer in Dalfsen (meer info volgt)
- 18 september: Benefietavond bij Bistrobar het Gelag in Zwartsluis
- 3 oktober: Yoga-dag bij Trefkoele+ in Dalfsen
- 7 november: Feestelijke uitzwaai-middag
- 28 november: Grannies uitzwaaien op Schiphol
- 12 december: Start World's Toughest Row 2026
- Tussen 1 en 15 februari 2027: Finish Grannies op Antigua
Prentenboek
Er zijn al veel boeken geschreven over de World’s Toughest Row maar er was nog geen prentenboek. Wij lezen graag voor aan onze kleinkinderen, dus hebben wij dat zelf gemaakt: Met oma over de oceaan.
Verkoop, verzending en administratie worden verzorgd door Platform 9.
