Ons trainingsweekend begint achter de laptop
Vrijdag wilden we al vroeg vertrekken, maar opnieuw moesten we meebewegen met de wind. Dus begon ons roeiweekend met heel andere voorbereidingen. Formulieren invullen en uploaden. De verzekering regelen. Sponsors benaderen. Administratie. Planningen. Dingen afvinken van de indrukwekkend lange Grannies to-do-lijst. Ook dat hoort bij een oceaanoversteek. Sterker nog: zonder al die uren achter de laptop komen we überhaupt niet aan de start. En natuurlijk maakten we een nieuw vaarplan: 19.00 uur vertrek vanuit Enkhuizen, zondag terug in Zwartsluis.
Met de wind op de kont op weg naar Urk
Zoals voorspeld, naam de wind in de loop van de dag af en aan het eind van de middag bracht Peter ons naar het startpunt van dit weekend: Enkhuizen. Samen genoten we van een gevriesdroogde maaltijd aan boord van de Braveheart. Peter zwaaide ons uit en reed met de trailer weer richting huis. Voor ons begon het avontuur. We hadden ons vaarplan zorgvuldig voorbereid en de koers berekend. Zodra we de haven van Enkhuizen uit waren, ging de stuurautomaat aan. Dat was opnieuw even puzzelen, het is nog geen routine om de stuurautomaat aan te zetten en in te stellen, maar het lukte en daar gingen we. Met de wind op de kont, de stuurautomaat die ons op koers hield en mooie golven die ons in de goede richting duwden. Tot onze eigen verbazing waren we al ruim vóór middernacht voor de haven van Urk. In het donker leek Urk dichtbij. We schakelden de stuurautomaat uit. In het donker de haven inroeien en de boot aanleggen is spannend, maar toen we de Braveheart stevig aangelegd hadden, keken we elkaar aan en was onze conclusie: “Dat ging eigenlijk best lekker!” Iets na 01.00 uur lagen we in ons bed en lieten we ons heerlijk in slaap schommelen door onze Braveheart.
Schuimkoppen op het IJsselmeer
De volgende ochtend werden we al vroeg wakker van iets meer dan vriendelijk geschommel. Vanaf ons plekje in de haven keken we uit over het IJsselmeer en we zagen schuimkoppen en golven die met geweld uiteenspatten op de basaltstenen. We hoefden maar een kilometer of zes te roeien van de haven van Urk naar de Ketelbrug. En vanaf dat punt was het plan om, opnieuw met de wind in de rug, het Ketelmeer over te roeien. Maar die eerste 6 kilometer waren het probleem. Voordat we het Ketelmeer op konden draaien, kon de harde wind van opzij ons zo richting de basaltstenen blazen. Dus besloten we nog niet te vertrekken.
Altijd iets te doen
Gelukkig is er aan boord altijd iets te doen en altijd iets te leren. We sorteerden onze gevriesdroogde maaltijden, ruimden de boot opnieuw in, oefenden met apparatuur, controleerden onze koers en hielden ondertussen de Windy-app en de lucht nauwlettend in de gaten. Volgens de voorspellingen zou de wind rond 19.00 uur ’s avonds afnemen. Dan zouden we nog precies genoeg tijd hebben om veilig de Schokkerhaven te bereiken om van daar op zondag naar huis te roeien. Het leek een mooi plan.
Op eigen risico
Tot we aan de praat raakten met de bemanning van een KNRM-reddingboot. Hun advies was kort en zonder enige twijfel: “Vandaag én morgen niet het water op. En als je toch gaat, is dat op eigen risico.” Dan is de keuze eigenlijk al gemaakt. Veiligheid staat altijd op nummer één. Ook als dat betekent dat je opnieuw je plannen moet aanpassen.
Braveheart Marine
Ons volgende plan was: Jelle bellen! “Leg de boot maar bij ons”, zei Jelle Hakvoort van Braveheart Marine. We werden bij de steiger geholpen door de mannen van een zeilboot naast ons. Ze hielden de lijnen vast en duwden ons af. En alsof dat nog niet genoeg was, ontvingen we diezelfde dag ook nog een mooie donatie van hen! We roeiden verder de haven in legden de Braveheart langszij aan bij één van de schepen van Braveheart Marine. Een mooiere ligplaats hadden we ons niet kunnen wensen. De matroos was al ingeseind door Jelle en stond ons op te wachten met koffie. Niet veel later stond Kebe al op de kade om ons op te halen.
Wij zijn niet de baas
Natuurlijk hadden we liever meer kilometers gemaakt. Maar toch bracht ook dit weekend ons weer dichter bij de start van de World’s Toughest Row. We oefenden met navigeren en een koers uitzetten, de stuurautomaat aanzetten en instellen en sturen in het donker. We hebben onze boot weer eens piekfijn opnieuw ingeruimd. En opnieuw beseften we: op het water zijn wij niet de baas. We moeten meebewegen met de wind, de golven en de stroming. En ook dat is onderdeel van onze voorbereiding.
Agenda
Activiteiten en benefiet-evenementen, belangeloos georganiseerd door ondernemers, onze onvermoeibare crew of andere betrokkenen.
- 18 september: Benefietavond bij Bistrobar het Gelag in Zwartsluis
- 3 oktober: Yoga-dag bij Trefkoele+ in Dalfsen
- 7 november: Feestelijke uitzwaai-avond
- 28 november: Grannies uitzwaaien op Schiphol
- 12 december: Start World's Toughest Row 2026
- Tussen 1 en 15 februari 2027: Finish Grannies op Antigua
Prentenboek
Er zijn al veel boeken geschreven over de World’s Toughest Row maar er was nog geen prentenboek. Wij lezen graag voor aan onze kleinkinderen, dus hebben wij dat zelf gemaakt: Met oma over de oceaan.
Verkoop, verzending en administratie worden verzorgd door Platform 9.
