Rust en vertrouwen
Laura, de dochter van Carla, bracht ons met de Braveheart naar Den Helder en met hulp van Tom Rijnders, onze coach van vandaag, rolden we de boot het water in. Tom is een ervaren oceaanroeier en heeft zelf een indrukwekkend doel: in 2027 solo de Atlantische Oceaan oversteken. Terwijl wij een beetje stonden te hannesen met lijnen en spullen, straalde hij rust en vertrouwen uit. Precies wat je nodig hebt als je voor het eerst de zee op gaat.
Route: Van Den Helder naar Spaarnwoude
Om 17.00 uur vertrokken we. Tom had een mooi vaarplan gemaakt en ons uitgelegd hoe we dat zelf een volgende keer aan moeten pakken. Het vaarplan van vandaag: van de Waddenzee via het Marsdiep de Noordzee op. Daarna richting IJmuiden, door de sluizen naar het eindpunt: de hellingbaan bij Spaarnwoude.
Uitgezwaaid door zeehonden
We roeiden lekker vlot de Waddenzee op. Alsof we het al jaren deden. Vanaf een zandbank werden we uitgezwaaid door een familie zeehonden. Ze lagen daar lekker in het zonnetje en toen ze onze boot zagen kwamen ze dichterbij om te kijken. Alsof ze wilden zeggen: “Succes Grannies, dit is jullie moment.” We roeiden het Marsdiep over, passeerden de veerboot naar Texel en toen gingen we echt de zee op! De zilte lucht, de wind door ons haar en eindeloos water. We genoten! We draaiden shifts van 2 uur op, 2 uur af. Terwijl de ene helft roeide, probeerde de andere helft te rusten. Tom legde ondertussen van alles uit: over weer, wind, stroming, getijden en de apparatuur aan boord. We roeiden terwijl de zon onderging, prachtig!
Rock the boat
Wat niemand je vertelt: slapen op zee is heerlijk. Je ligt in de cabine. Het water klotst om je heen, je hoort het ritmische geluid van de rolbankjes en de zachte stemmen van je roeimatties. Je kan niet verstaan wat ze zeggen, maar je hoort dat ze er zijn. De golven wiegen je zachtjes in slaap. Totdat … de wind toeneemt, de golven hoger worden en het wiegen overgaat in lomp schudden en je direct weet welk liedje er nog ontbreekt op onze Spotify list:
Rock the boat, don’t rock the boat baby
don’t tip the boat over
Rock the boat, don’t rock the boat baby
Als het donker wordt, verdwijnt de horizon en ons evenwichtsorgaan (of ons brein) raakte van slag en dat voelden we in onze maag. Eerst voelde Carla zich niet lekker, toen werd Trea misselijk en hing met haar hoofd boven de emmer. En daarna was Ineke aan de beurt en hing de halve nacht boven de emmer. Maar stoppen is geen optie. Roeien, kotsen en door. Onze Ineke is een kanjer!
Toen het eerste streepje licht te zien was aan de horizon, verdween de misselijkheid. Wat een opluchting. En wat een prachtige zonsopkomst! Maar ook: pittige golven. De hoogste golven die we tot nu toe in onze roei-carrière hebben meegemaakt! We moesten er recht tegenin om bij de sluis van IJmuiden te komen. Keihard werken op een hele lege maag.
moederdagontbijt
We rammelden inmiddels van de honger en Ineke herinnerde zicht dat we nog 4 saucijzenbroodjes hadden! We besloten met z’n vieren te genieten van een bijzonder moederdagontbijt: koude saucijzenbroodjes op de Spaarne vlak voor het eindpunt van onze tocht: de boothelling van Spaarnwoude.
Finish
Na 16 uur en 83 km waren we rond 9.30 uur bij het eindpunt: de boothelling bij Spaarnwoude. Peter stond al op ons te wachten met de trailer. Het was nog even spannend om de boot netjes op de trailer te krijgen met die harde wind, maar ook dat lukte. En toen… naar huis.
De oceaan roept!
“Ontzie ons maar niet”, had Ineke gezegd toen we deze roei-afspraak planden. “Wij zijn niet bang voor een paar golven.” Nou, dat hebben we geweten. Onze vuurdoop was niet de makkelijkste, maar wat hebben we genoten. Ondanks de misselijkheid. We zagen zeehondjes, een prachtige zonsondergang en zonsopkomst, een schitterende sterrenhemel en we hadden de slag goed te pakken. We zijn er nog niet klaar voor, maar komen steeds dichterbij. De oceaan roept!
