Roeiweekend 1: Goed vast op het Zwartemeer
In 2025 hebben we ruim 100 roei-uren gehaald, in een klein model trainingsboot, op ons eigen Zwartewater. Op 10 april 2026 was het dan eindelijk zover: we lieten onze eigen oceaanroeiboot de Braveheart te water in Zwartsluis. Zelfs Hart van Nederland kwam langs om dit mooie moment vast te leggen. Eindelijk konden we het water op in de Braveheart! Zonder plan sprongen we in de boot en roeiden van Zwartsluis via Blokzijl naar Vollenhove, waar we overnachtten. Beetje regen, veel gezelligheid, prachtige tocht. Tot de volgende dag. Met windkracht 4 (uitschieters naar 5) en Trea aan het roer gingen we richting het Zwartemeer. Zonder vaarplan en verblind door de zon stuurde Trea de Braveheart het Zwartemeer op. “Moet ik linksaf?”, riep ze nog. “Jaaaa”, riepen Carla en Ineke terug. Maar wat voor de stuurvrouw links is, is voor de roeiers rechts. En voor we het wisten, zaten we buiten de boeien en buiten de vaargeul. Op het Zwartemeer betekent dat: een halve meter water onder je boot. En ja hoor. Vast. En niet een beetje. Ons roer zat muurvast in de bodem van het Zwartemeer. Anderhalf uur lang deden we alles wat we maar konden bedenken: roeien alsof ons leven ervan afhing, punteren met de riemen en de pikhaak, duwen, trekken, bidden en hopen, maar niks werkte. Dus deden we wat elke stoere granny uiteindelijk doet: we belden Eveline van onze crew. Zij heeft een motorsloep en samen met Wim, de man van Ineke, kwam ze ons redden.
Wat hebben we dit weekend geleerd?
- Blijf. Altijd. Binnen. De boeien!
- Maak een vaarplan voordat je vertrekt.
- Schipperstermen zijn er niet voor niks, dus zeg stuurboord en bakboord in plaats van links en rechts.
- Zorg dat je Eveline’s telefoonnummer bij je hebt.
Roeiweekend 2: rondjes draaien, vallen en weer opstaan
Dit weekend begonnen we keurig aan de keukentafel bij Ineke. Met de vaarkaarten erbij en de weerapps open, maakten we een strak vaarplan. Route: Zwartsluis – Kampen – Ketelmeer – en weer terug. Weer, wind, stroming, waterdieptes, bruggen en sluizen gecheckt en op ons netvlies. De heenweg? Heerlijk lekker tempo, fijn weer, goeie flow, happy grannies. Op het Ketelmeer stond het werken met de stuurautomaat op het programma. Eerste poging, tegen de wind in, Carla aan de riemen, Ineke en Trea aan de knoppen. Maar we roeiden alleen doelloze rondjes en met rondjes roeien kom je niet aan de overkant van het Ketelmeer, laat staan aan de overkant van de oceaan … Even rustig opnieuw beginnen, stap voor stap en de tweede poging: yes! Recht naar de overkant, zonder te sturen, want dat deed de stuurautomaat.
Na een gevriesdroogde maaltijd (we beginnen alvast te wennen) gingen we terug. Met wind mee, haren in de wind, stuurautomaat aan: genieten. Daarna over de IJssel naar het Ganzendiep en aan het eind van de dag legden we aan in De Goot. In de familie-app: “Goede dag gehad, we liggen nu aan De Goot voor de nacht!” Reactie van Trea’s moeder: “Zolang jullie maar niet in de goot belanden haha.” Tien minuten later: Trea stapt op het rolbankje. Het rolbankje rolt (ja, dat doen rolbankjes). Trea rolt mee en knalt keihard en languit in de goot van de boot. Bont en blauw en geschaafd, ontdekten we dat we geen EHBO-koffer aan boord hadden. Niet eens een pleister. De volgende dag stijf en stram, maar gewoon weer roeien.
Wat hebben we dit weekend geleerd?
- Luister altijd naar je moeder
- Kijk uit waar je je voeten neerzet
- EHBO-koffer aan boord!
- Beste medicijn tegen stijve en stramme spieren? Roeien!
Roeiweekend 3: chaos en publiek
Wij waren er dit keer helemaal klaar voor. Een goedgevulde EHBO-koffer aan boord en een strak vaarplan. Wat kon er nu nog misgaan? Route: richting Hasselt, tegen de wind (3-4) en de stroming in. Bij Hasselt wilden we aanleggen. Carla: “Niet doen.” Ineke en Trea: “Jawel.”
Onze regel aan boord is: meeste stemmen gelden. Dus… aanleggen. Geen vuiltje aan de lucht heerlijk zonnetje, veel gezelligheid en publiek. We kregen een kopje koffie van een vriendelijke mevrouw die naast ons lag met een mooi wit plezierjachtje. Iemand kocht een prentenboek. Een paar wielrenners stopten voor een praatje. Overal waar we komen, krijgen we heel veel vragen over onze mooie boot en ons bijzondere avontuur. Na die korte pauze (onze pauzes zijn altijd kort) gingen we door. En toen ging het mis. De wind greep onze boot en we gingen alle kanten op. Behalve de goeie. We scheerden rakelings langs de boot van de vriendelijke koffiemevrouw en mensen op de kant probeerden ons weer het water op te duwen, maar de wind werkte niet mee. En toen riep iemand: “De riem!!” En daar dobberde de riem van Trea het Zwartewater op. We zwaaiden naar een bootje op het water, wezen op onze riem en gelukkig, ze begrepen de hint en brachten onze riem terug. Ondertussen stond de hele kade vol publiek voor gratis entertainment. Na een laatste mega-inspanning kwamen we los. Eenmaal ver genoeg van de kade, was het alsof er niks aan de hand was. Gewoon doorroeien, snel wegwezen!
Vlak voor Zwolle werden we ineens toegeroepen: “Carlaaa! Ineke! Treaaa!” Het was Marije van de Blue Atlantics! Het team dat in 2024 de oceaan overstak. Wij zagen hun finish en dat was voor ons het startschot van ons avontuur. In een rondvaartboot met familie en vrienden voer ze een stuk met ons mee. Met muziek en heel veel enthousiasme. Wauw, wat een gaaf moment! Met nieuwe energie gingen we volle kracht vooruit.
Via de IJssel roeiden we naar Kampen, waar we aanlegden. Net voordat we wilden slapen: telefoon. Het was Peter, onze technische rots in de branding. Of we “even” iets wilden koppelen via een app. Wij keken elkaar aan en dachten: moet dat nu? Maar als Peter het zegt, doen we het. Stap voor stap begeleidde hij ons door het proces. Toen het klaar was vertelde hij dat dit een onderdeel is van de training die hij voor ons in petto heeft. Dit was het onderdeel: op afstand samen een technisch probleem oplossen. Het is zó waardevol dat we mensen om ons heen hebben die ons niet alleen ‘gewoon’ helpen, maar die ook actief met ons meedenken. Dat is goud waard!
Wat hebben we dit weekend geleerd?
- Zet je riemen vast (die karabijnhaak aan dat touwtje zit er niet voor niks)
Alle wijze lessen op een rij
- Verwacht dat alles moeite kost. Want echt, alles aan boord kost energie: lopen, slapen, koken, plassen.
- Roeien is het makkelijkste deel.
- We vallen, staan weer op en lachen erom.
- Hoe meer fouten we maken hoe beter, want elke fout die we nu maken, maken we (hopelijk) niet nog eens midden op de oceaan.
En de zee dan?
Eén ding ontbreekt nog. De zee. We zijn er nog niet geweest. Het weer en de agenda’s blijven ons tegenwerken en daar balen we van. Want op de zee moeten we leren wat nodig is om straks veilig de oceaan over te steken. We blijven onze agenda’s naast elkaar leggen en het weer in de gaten houden, zodat we zo snel mogelijk met Mark Slats van de Ocean Rowing Company de vuurdoop op zee kunnen krijgen. Wij kijken ernaar uit!
